Najpiękniejsze świątynie Luang Prabang: Szlak Wats w Laosie

Luang Prabang, uznawane za perłę Azji Południowo-Wschodniej i wpisane na listę UNESCO, kryje w sobie niezliczone buddyjskie skarby. Buddyjskie świątynie, zwane w Laosie Wats, to serce codziennego życia miasta. Warto poświęcić co najmniej jeden pełny dzień na zwiedzanie Luang Prabang wzdłuż świątynnego szlaku.

Stromo wywinięte dachy, misternie rzeźbione ściany i złote mozaiki to nie tylko zabytki – to żywe domy dla mnichów. Oto zestawienie najważniejszych miejsc, które musisz odwiedzić.Buddyjskie świątynie, zwane w Laosie Wats, to serce codziennego życia w Luang Prabang. Wiele z nich znajduje się w centrum tego małego miasteczka. Stromo wywinięte dachy, misterne rzeźbione ściany i zdobne mozaiki nie są tylko pięknymi zabytkami. Stanowią domy dla lokalnych mniszek i mnichów.

To najstarsza świątynia buddyjska w Luang Prabang. Pochodzi z 1513 r. i została nazwana na cześć króla Wisunarat (Visoun), który rządził Laosem od 1501 do 1520 roku. Można tu zobaczyć religijne artefakty, bogato złocone posągi Buddy, przedmioty związane z rodziną królewską.

Największą uwagę przykuwa jednak That Pathoum, czyli Stupa Wielkiego Lotosu znana jako “arbuzowa stupa” ze względu na zaokrągloną kopułę.

Tej imponującej buddyjskiej świątyni nie sposób ominąć! Nie tylko ze względu na jej przepiękną formę z charakterystycznymi stromo spadającymi dachami, które schodzą prawie do ziemi; z czarno-czerwono-złotą kolorystyką i złoconym wejściem. Położony jest bowiem wzdłuż popularnej ulicy nocnego targu – Sisavangvong i przylega do kompleksu Narodowego Muzeum Pałacowego. Jest ważny zarówno ze względu na jego religijne, jak i estetyczne piękno.
Wat Mai było pierwotnym domem dla posągu Prabang, od którego miasto wzięło swoją nazwę, zanim został później przeniesiony do Hor Prabang.
Po krótkim spacerze po kompleksie świątyni trudno uwierzyć, że to jeden z największych klasztorów w mieście.

Wstęp (ceny 2024 r) kosztował 20 000 kipów.

Wizyta w najsłynniejszej świątyni w Luanag Prabang musi się znaleźć na liście miejsc do odwiedzenia. Legenda głosi, że dwóch pustelników odkryło tu piękne drzewo o szkarłatnych kwiatach. Pod nim położyli pierwsze kamienie pod to, co miało stać się Luang Prabang.

Ściany i drzwi świątyni są pozłacane i ozdobione otwartymi rzeźbieniami przedstawiającymi sceny z życia Buddy. Wewnątrz uwagę przyciąga pozłacany sufit z namalowanymi na nim kołami dharmy, złoty posąg Buddy, rzeźbione kolumny i malowidła ścienne. Kilka stup i sanktuariów znajduje się wokół świątyni. Co mi się najbardziej podoba, to drzewo z kolorowych mozaik ze szkła znajdujące się na tylnej ścianie świątyni. To według legendy od tego drzewa wzięła się pierwsza nazwa miasta.

Dress code: Pamiętaj, żeby się odpowiednio ubrać: mieć zakryte ramiona i kolana! (tak, panów w szortach też nie wpuszczają). Jeśli jednak nie masz nic takiego, na miejscu można wypożyczyć odpowiednie chusty. Za małą opłatą.

Co zobaczyć w Luang Prabang?

Odkryj przewodnik po Luang Prabang: co zobaczyć, gdzie zjeść, gdzie spać

Przeczytaj

Kolejna cudnie zdobiona świątynia w centrum starej dzielnicy Luang Prabang w kompleksie Wat Xieng tong. Ponoć chroniona przez ducha, do którego składane są modlitwy na Nowy Rok. W XX wieku udekorowano świątynię kolorowymi mozaikami ze szkła. Później zostały one skopiowane przez króla Sisavanga Vatthanę, zarówno w Wat Xieng Thong, jak i w jego własnym pałacu, w sali tronowej.

Znajduje się tuż przy drodze niedaleko Wat Xieng Thong. Zwana „świątynią 100 000 radości”, prawdopodobnie zawdzięcza swoją nazwę 100 000 kamieniom zebranym z rzeki Mekong, które zostały użyte do jej budowy. Czerwono-złota gompa jest jedną z najpiękniejszych w Luang Prabang. Po wejściu koniecznie spojrzyj w górę i obejrzyj obrazy. Przerażające sceny przemocy, które ponoć widział w wizjach Budda, są zawieszone pod sufitem, w ostrym kontraście do otaczającego piękna i spokoju.

Wat Aham nie jest tak okazała jak inne świątynie w Luang Prabang. Mieszkańcy wierzą jednak, że to tutaj, w dużych drzewach banianowych, mieszkały duchy strzegące Luang Prabang: Pu No i Na No. Te istoty to rzekomo przodkowie wszystkich Laotańczyków. Czci się je szczególnie w czasie laotańskiego Nowego Roku w kwietniu.

Wat Pa Huk oferuje jedne z najlepszych widoków w Laosie. Ta prosta drewniana świątynia, która zachowała swoje oryginalne malowidła z XIX wieku mieści się na wzgórzu Phousi. Rozciąga się stamtąd wspaniały widok na Luang Prabang i okoliczne tereny wiejskie. Znana również jako „Klasztor Wielkiego Lasu Bambusowego”, nazwana od lasu bambusowego, który kiedyś znajdował się na tym terenie. Niestety czasy świetności ma za sobą…
Najbardziej interesujące są karykaturalne malowidła ścienne z XIX wieku dekorujące wnętrze. Zapewniają one fascynujący wgląd w codzienne życie tamtych czasów. Zamiast typowych religijnych motywów, jakie zazwyczaj się spotyka, są sceny z Luang Prabang przyjmującego chińskich, europejskich i perskich gości na słoniach, koniach i tygrysach.

Do tej świątyni polecam się wybrać pod wieczór, a potem wspiąć się schodami na szczyt Phousi. Tam, pod złotą stupą zwieńczającą wzgórze można oglądać przepiękny widok na miasto, Mekong i porastającą dookoła dżunglę! Na górę prowadzi ponad 300 schodów, więc warto zabrać jakąś butelkę wody.

Dosłownie oznacza “Świątynię Spokoju”. Znajduje się niecałe 4 km od Luang Prabang. Niezwykły złoty ostrosłupowy kształt i jasno pomalowane malowidła przedstawiające niebo i piekło sprawiają, że warto odwiedzić Wat Phon Phao. To i przepiękny widok ciągnący się na kilometry dookoła.

Legenda głosi, że posąg Prabang został podarowany Fa Ngumowi – pierwszemu królowi Lan Xang, Królestwa Miliona Słoni i Złotego Parasola. Ponoć wykonnao go na Sri Lance i trzymano w khmerskim Angkor Wat, zanim ostatecznie trafił do Królewskiej Pałacu. Ten niewielki posąg nadał swoją nazwę miastu (prabang oznacza 'delikatny wizerunek Buddy’). Chociaż Hor Prabang to nie jest świątynia w ścisłym tego słowa znaczeniu, ma ten sam niepowtarzalny styl, z charakterystycznymi, wielopoziomowymi dachami, tak powszechnymi w świątyniach Luang Prabang.

Szlak świątynny kieruje na drugą stronę Mekongu. Po przeprawieniu się promem przez rzekę z Luang Prabang (pieszo, skuterem albo rowerem) wiedzie skręt w prawo, a dalej przejażdżka w cieniu drzew w alei świątyń.

Nie jest to może najlepiej zachowana świątynia w okolicy, ale warto się do niej przejść, pokonując ponad sto schodków, ze względu na widoki na lasy i Mekong. Na szczycie stoją dwie stupy, w których spoczywają kości żon jednego z poprzednich królów Laosu. Sama gompa jest mała i bardzo prosta.

Świątynia Wat Longkhoun z XVIII wieku, jest miejscem, do którego królowie przyjeżdzali na odosobnienie i medytowali przed przejęciem tronu. Inna jej nazwa to “Klasztor Szczęścia”. Podczas pobytu koniecznie zobacz malowidła otaczające wejście. Te dwie chińskie bóstwa namalowali chińscy żołnierze, którzy przybyli w 1890 roku, by ograbiać miasto z jego bogactw, lecz nie mogli spać, ponieważ duchy nawiedzały ich w nocy. Chińskie bóstwa miały ich chronić przed lokalnymi duchami.
Na ścianach znajdują się wspaniałe obrazy przedstawiające dziesięć żywotów Buddy, w tym ciekawą scenę z gigantycznymi rybami pożerającymi wieśniaków. Według jednej z legend, dwa wzgórza naprzeciwko miasta na prawym brzegu Mekongu reprezentują młodą dziewczynę opartą o młodego mężczyznę. Wat Long Khoun znajduje się obok jej brzucha.